شيخ صدوق در علل الشرايع از جابر نقل مي‎كند كه از امام صادق(عليه‎السلام) سؤال كردند كه چرا فاطمه را زهرا ناميدند؟ فرمود: چون خداوند او را از نور عظمت خود خلق كرد، از آن نور، اهل آسمان و زمين را روشنايى داد به طوري كه نور وى چشم‎هاى ملائكه را پوشاند، و همگى به رو افتادند و خدا را سجده كردند، عرض كردند پروردگار اين چه نوري است؟ ندا رسيد اين نوريست از نور من كه در آسمان ساكن نمودم و از عظمت خودم او را خلق كردم و او را از صلب پيغمبرى از پيغمبران خودم بيرون مي‎آورم و آن پيغمبر را بر همه پيغمبران برتري مي‎دهم و از اين نور ائمه را بيرون مي‎آورم كه به امر من قيام نمايند و به حق من هدايت يابند و ايشان را خلفاء خودم در زمين قرار مي‎دهم .

 پس از آن كه معنى نور بودن خدا معلوم شد، معناى خلقت نور فاطمه از نور خدا هم روشن مي‎گردد به اين بيان كه همانطور كه خدا منشاء نور هدايت است، مظهر اين نور هدايت را فاطمه قرار داد و فاطمه روشنايى به اهل زمين و آسمان داد، يعنى به واسطه فاطمه، اهل آسمانها و زمين هدايت شدند.