يار محرومان
نام :
محمد بن عبد الله
در تورات و برخى كتب آسمانى «احمد»
ناميده شده است. آمنه، دختر وهب، مادر حضرت محمد (ص) پيش از نامگذارىِ
فرزندش توسط عبدالمطلب به محمّد، وى را «احمد» ناميده بود.
كنيه:
ابوالقاسم و ابوابراهيم.
القاب:
رسول اللّه، نبى اللّه، مصطفى، محمود، امين، امّى، خاتم، مزّمل،
مدّثر،نذير، بشير، مبين، كريم، نور، رحمت، نعمت، شاهد، مبشّر، منذر،
مذكّر، يس، طه و... .
منصب:
آخرين پيامبر الهى، بنيانگذار حكومت اسلامى و نخستين معصوم در دين مبين اسلام.
تاريخ ولادت:
روز جمعه، هفدهم ربيع الاول عام الفيل برابر با سال 570 ميلادى (به روايت
شيعه). بيشتر علماى اهل سنّت تولد آن حضرت را روز دوشنبه دوازدهم ربيع
الاول آن سال دانستهاند.
عام الفيل، همان سالى است كه ابرهه، با چندين هزار مرد جنگى از يمن به مكه
يورش آورد تا خانه خدا (كعبه) را ويران سازد و همگان را به مذهب مسيحيت
وادار سازد؛ امااو و سپاهيانش در مكه با تهاجم پرندگانى به نام ابابيل
مواجه شده، به هلاكت رسيدندو به اهداف شوم خويش نايل نيامدند. آنان چون
سوار بر فيل بودند، آن سال به سال فيل (عام الفيل) معروف گشت.
محل تولد:
مكه معظمه، در سرزمين حجاز (عربستان كنونى).
نسب پدرى:
عبدالله بن عبدالمطلب (شيبة الحمد) بن هاشم (عمرو) بن عبدمناف بن
قصى بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لوىّ بن غالب بن فهر بن مالك بن نضر (قريش)
بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان
از پيامبر اسلام(ص) روايت شده است كه هرگاه نسب من به عدنان رسيد، همان جا
نگاه داريد و از آن بالاتر نرويد. اما در كتابهاى تاريخى، نسب آن حضرت تا
حضرت آدم(ع) ثبت و ضبط شده است كه فاصله بين عدنان تا حضرت اسماعيل، فرزند
ابراهيم خليل الرحمن(ع) به هفت پشت مىرسد.
مادر:
آمنه، دختر وهب بن عبد مناف.
اين بانوى جليل القدر، در طهارت و تقوا در ميان بانوان قريشى، كم نظير و
سرآمدهمگان بود. وى پس از تولد حضرت محمّد(ص) دو سال و چهارماه و به
روايتى شش سال زندگی كرد و سرانجام، در راه بازگشت از سفرى كه به همراه
تنها فرزندش، حضرت محمّد(ص) وخادمهاش، ام ايمن جهت ديدار با اقوام خويش
عازم يثرب (مدينه) شده بود، در مكانى به نام «ابواء» بدرود حيات گفت و در
همان جا مدفون گشت.
و چون عبدالله، پدر حضرت محمد(ص) دو ماه (و به روايتى هفت ماه) پيش از
ولادت فرزندش از دنيا رفته بود، كفالت آن حضرت را جدش، عبدالمطلب به عهده
گرفت. نخست وی را به ثويبه (آزاد شده ابولهب) سپرد تا وى را شير دهد و از
او نگهدارى كند؛ اما پس از مدتى وى را به حليمه، دختر عبدالله بن حارث
سعديه واگذار كرد. حليمه گرچه دايهآن حضرت بود، اما به مدت پنج سال براى
وى مادرى كرد.
مدت رسالت و زمامدارى:
از 27 رجب سال چهلم عام الفيل (610 ميلادى)، كه در سن چهل سالگى
به رسالت مبعوث شده بود، تا 28 صفر سال يازدهم هجرى، كه رحلت فرمود، به
مدت 23 سال عهدهدار امر رسالت و نبوت بود. آن حضرت علاوه بر رسالت، به
مدت ده سال امر زعامت و زمامدارى مسلمانان را پس از مهاجرت به مدينه طيبه
بر عهده داشت.
رحلت:
دوشنبه 28 صفر، بنا به روايت بيشتر علماى شيعه و دوازدهم ربيع
الاول بنا به قول اكثر علماى اهل سنّت، در سال يازدهم هجرى، در سن 63
سالگى،در مدينه بر اثر زهرى كه زنى يهودى به نام زينب در جريان نبرد خيبر
به آن حضرت خورانيده بود. معروف است كه پيامبر اسلام(ص) در بيماری وفاتش
مىفرمود: اين بيماری از آثار غذاى مسمومى است كه آن زن يهودى پس از فتح
خيبر براى من آورده بود
محل دفن:
مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى) در همان
خانهاى كهوفات يافته بود. هم اكنون مرقد مطهر آن حضرت، در مسجد النبى
قرار دارد.
و این است صیحه آسمانی: